0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Yazık! Gerçekten çok yazık. Çıkarlar, korkular, ilkeler, ahlak, hukuk ve basın etik değerleri bu denli pespaye şekilde satılmamalı ve bu kadar eğilmeye müsait bir durumda olmamalıydı. AKP’nin önde gelen siyasetçilerinden ve Meclis Başkanı Numan Kurtulmuş Malatya’yı ziyaret etti.

Elbette tüm AKP’li siyasetçiler gibi telaffuzu bile zor olan milyarlardan, yapılmamış ama yapılmış gibi aksettirilen devasa! Yatırımlardan, Cennet Malatya’dan dem vurup durdu.

Elbette bir siyasetçinin ama özellikle de Türkiye’de ki hâkim siyaset ahlakı ve anlayışın gereği böyle konuşacaktı ve Numan Kurtulmuşta esip gürledi!

Oysa Malatya tarihi sülietinden tutunda yerleşik hayatına ve oradan beton yığınlarıyla meydana gelmiş kirlenmişliği gelişmişlik diye yutturulmasına varıncaya ve elbette felç olmuş ve bir daha ayağa kalkması adeta mucizelere bağlı şehre yalan rüzgârları estirildi.

MALATYA YEREL BASINDAN İNCİLER!

Yazık! Gerçekten çok yazık. Çıkarlar, korkular, ilkeler, ahlak, hukuk ve basın etik değerleri bu denli pespaye şekilde satılmamalı ve bu kadar eğilmeye müsait bir durumda olmamalıydı. AKP’nin önde gelen siyasetçilerinden ve Meclis Başkanı Numan Kurtulmuş Malatya’yı ziyaret etti.

Elbette tüm AKP’li siyasetçiler gibi telaffuzu bile zor olan milyarlardan, yapılmamış ama yapılmış gibi aksettirilen devasa! Yatırımlardan, Cennet Malatya’dan dem vurup durdu.

Elbette bir siyasetçinin ama özellikle de Türkiye’de ki hâkim siyaset ahlakı ve anlayışın gereği böyle konuşacaktı ve Numan Kurtulmuşta esip gürledi!

Oysa Malatya tarihi sülietinden tutunda yerleşik hayatına ve oradan beton yığınlarıyla meydana gelmiş kirlenmişliği gelişmişlik diye yutturulmasına varıncaya ve elbette felç olmuş ve bir daha ayağa kalkması adeta mucizelere bağlı şehre yalan rüzgârları estirildi.

KURTULMUŞ’UN MALATYA TABLOSU İLE SOKAĞIN GERÇEKLERİ AYNI DEĞİL!

Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı Numan Kurtulmuş, 6 Kasım 2026 tarihinde bir dizi program ve açılış için Malatya’daydı. İnönü Üniversitesi’nin 2026-2027 akademik yılı açılışına katılan Kurtulmuş, daha sonra Büyükşehir Belediyesi tarafından hazırlanan Başharık Gençlik Merkezi, Bi Mekan Müze Kafe ve Bi Mekan Kerpiç Evler’in toplu açılış töreninde yer aldı.

Kurtulmuş’un Malatya ziyaretinde yaptığı açıklamalar ise şehrin deprem sonrasındaki durumuna ilişkin tartışmaları yeniden gündeme taşıdı.

TBMM Başkanı, Malatya’nın deprem hatıralarını geride bıraktığını, modern ve güzel bir şehir olarak önemli gelişme kaydettiğini ifade etti. Cumhurbaşkanı, bakanlıklar, valilik ve yerel yönetimlerin çalışmalarına dikkat çekerek yeniden inşa sürecindeki ilerlemeyi övdü.

Peki, gerçekten Malatya’da yaşayanların gördüğü şehir ile kürsülerden anlatılan şehir aynı mı?

İşte tam da bu noktada yerel gazeteciliğin, haber merkezlerinin ve kamuoyuna karşı sorumluluk taşıyan yayın kuruluşlarının önemi ortaya çıkıyor. Bir açılış törenini aktarmak başka, o açılışın yapıldığı şehrin bütün gerçeklerini sorgulamak bambaşka bir gazetecilik sorumluluğudur.

YEREL BASININ ÖNÜNDE İKİ MALATYA VAR: KÜRSÜDEKİ VE SOKAKTAKİ!

Ziyaretin ardından yayımlanan haberlerin önemli bir bölümü Kurtulmuş’un temaslarını, açılış törenlerini ve yaptığı açıklamaları öne çıkardı. Valilik ve Büyükşehir Belediyesi ziyaretleri, yeni tesisler ve kentin yeniden inşasına ilişkin değerlendirmeler haberlerin ana eksenini oluşturdu.

Ancak Malatya’nın gerçek gündemi yalnızca açılış kurdelelerinden ibaret değil.

MESOB Başkanı Şevket Keskin’in esnafın sorunlarına ilişkin açıklamaları dikkat çekti. Keskin; kalıcı iş yerlerinin dağıtımı, konteynerlerin boşaltılması, rezerv alanlardaki hak sahipliği sorunları ve esnaf kuruluşlarının karar süreçlerinde yeterince dikkate alınmaması gibi gerçekler çıplak şekilde ortadadır.

Bir başka ifadeyle, kürsülerde yeniden ayağa kalktığı anlatılan Malatya’nın ticari hayatında hâlâ çözüm bekleyen ciddi sorunlar bulunuyor.

Üstelik bu sorunlar yalnızca esnaf temsilcilerinin açıklamalarından ibaret de değil.

KONTEYNER ESNAFININ ÇIĞLIĞI DUYULUYOR MU?

AFAD Geçici Ticaret Merkezi’ndeki esnafa gönderilen 20 günlük tahliye bildirimleri ve esnafın yaşadığı belirsizlikler ve içerisinde bulundukları ekonomik krizle birlikte kiralık bir iş yerine taşınmanın dudak uçuklatan maliyetleri ise şehrin acı yüklerindendir.

Kendilerine uzatılan her mikrofona konuşan esnaflar, kalıcı iş yerlerinin henüz tamamlanmadığını, yeni dükkânların kiralarının bütçelerini aştığını ve taşınma sürecinin kendileri açısından ciddi bir ekonomik yük oluşturduğunu anlattı. Aynı zaman da iş yeri diye takdim edilen kümes kadar yerlerin tamamen işlevsiz olmalarıyla birlikte lojistik bağlam da yetersiz kaldıkları ise sıklıkla şikayet edilen konulardan.

Üstelik deprem döneminde kullanılan KOSGEB kredilerinin geri ödeme takviminin gelmesi de esnafın üzerindeki baskıyı artırıyor.

Esnafın dile getirdiği sorunlardan biri oldukça çarpıcı:

Bir dükkân bulmak, taşınmak, tadilat yapmak ve ticari faaliyetini yeniden başlatmak için 20 günün yeterli olmadığı ifade ediliyor.

Şimdi soralım:

Malatya’nın ticari hayatı gerçekten normale döndüyse bu esnaf neden hâlâ iş yeri arıyor? Şehir ayağa kalktıysa geçici ticaret merkezindeki işletmeler neden yeni bir belirsizlikle karşı karşıya? Açılış törenlerinde anlatılan başarı hikâyeleri, geçimini sağlamak için mücadele eden esnafın sorunlarını neden ortadan kaldırmıyor?

YENİ ÇARŞI AÇILDI AMA TİCARETİN ÖNÜNDEKİ ENGELLER SÜRÜYOR!

Esnaflar yıllık kiraların 300 bin liradan başlayarak 1,5 milyon liraya kadar ulaşabildiği belirterek zaten yıkılmış bir şehrin ve çökmüş bir ekonominin üzerine bir de bunlarla meşgul Malatya’yı böylesine güzel ve mavi göstermek akla da, ahlaka da gerçeğe de aykırıdır.

Bu rakamlar, deprem sonrasında ekonomik gücünü önemli ölçüde kaybetmiş esnafın yeniden ticarete başlamasının önündeki engelleri böylesi mavi yalanlar ile örtülemeyecek kadar büyüklük arz etmektedir.

Malatya Esnaf ve Sanatkârlar Odaları Birliği Başkanı Şevket Keskin de 23 Ekim’de yeni çarşıdaki esnaf ziyaretleri sırasında iş yeri sahiplerine kira konusunda makul davranmaları çağrısında bulundu.

Keskin’in açıklamaları da dikkat çekiciydi. Depremde herkesin aynı felaketi yaşadığını hatırlatan Keskin, iş yeri sahiplerinin dört yıllık kaybı bir yılda telafi etmeye çalışmaması gerektiğini söyledi.

Bütün bunlar ortadayken Malatya’nın ekonomik hayatının bütünüyle normale döndüğünü söylemek ne kadar gerçekçi?

Bir şehrin ayağa kalkması yalnızca konutların, iş merkezlerinin ve kamu binalarının tamamlanmasıyla ölçülemez. O şehirde yaşayanların geçimini sağlayabilmesi, esnafın dükkânını açabilmesi, ticaretin yeniden canlanması ve sosyal hayatın eski dinamizmine kavuşması da gerekir.

TARİHİ MALATYA’NIN YERİNİ BETONLAŞMIŞ BİR ŞEHİR Mİ ALIYOR?

Meselenin bir de kentin kimliği ve şehircilik boyutu bulunuyor.

Deprem sonrasında yeniden inşa edilen Malatya’da tartışılması gereken konulardan biri de yalnızca kaç konutun, kaç iş yerinin tamamlandığı değil, nasıl bir şehir ortaya çıkarıldığıdır.

Malatya’nın tarihi dokusu, geleneksel çarşı kültürü, mahalleleri, sosyal yaşam alanları ve yıllar içerisinde oluşmuş kent kimliği bu sürecin ayrılmaz parçalarıdır.

Yeni binalar yapmak elbette gereklidir. Güvenli konutlar, modern altyapı ve ulaşım imkânları da bir şehrin ihtiyaçları arasındadır. Ancak şehircilik yalnızca betonarme yapıların yükselmesinden ibaret değildir.

Tarihi kimliğin korunması, kamusal alanların niteliği, yeşil alanların yeterliliği, ulaşım düzeni ve insanların kentle kurduğu ilişkinin devamlılığı da en az yapılaşma kadar önemlidir.

Dolayısıyla Malatya’nın yeniden inşasına ilişkin değerlendirmeler, yalnızca açılış törenleri ve yatırım rakamları üzerinden yapılmamalıdır.

YEREL GAZETECİLİĞİN GÖREVİ KÜRSÜDEKİ AÇIKLAMAYI TEKRARLAMAK DEĞİL!

Burada asıl üzerinde durulması gereken meselelerden biri de yerel basının tutumudur.

Bir siyasetçinin kente gelmesi, açıklama yapması, açılış gerçekleştirmesi elbette haber değerine sahiptir. Ancak gazetecilik, açıklamaları olduğu gibi aktarmaktan ibaret değildir.

Bir siyasetçi Malatya’nın bütün sorunlarını geride bıraktığını söylüyorsa gazetecinin görevi, bu açıklamanın sahadaki karşılığını araştırmaktır.

Esnafa mikrofon uzatmak, depremzedelerin beklentilerini dinlemek, yeni yerleşim alanlarındaki yaşam koşullarını incelemek, tarihi dokudaki değişimi sorgulamak ve verilen yatırım sözlerinin gerçekleşme durumunu araştırmak yerel basının asli sorumlulukları arasındadır.

Yerel basının bir bölümü bu yönde önemli haberler yayımlarken, diğer taraftan resmi programların ve siyasi açıklamaların ağırlık kazandığı haber akışı da dikkat çekiyor.

Elbette hiçbir yayın kuruluşunun eleştirel yaklaşım göstermeye zorlanması söz konusu değildir. Ancak kamu yararını esas alan gazetecilikte eleştirel mesafe, bağımsızlık ve sorgulama vazgeçilmezdir.

Gazetecilik, yöneticilerin anlattığı şehri değil, vatandaşın yaşadığı şehri de gösterebildiği ölçüde değerlidir.

MALATYA’NIN İHTİYACI YENİ AÇILIŞLAR KADAR GERÇEKÇİ BİR HESAPLAŞMA!

Numan Kurtulmuş’un ziyareti sırasında verilen mesajlar, Malatya’nın yeniden inşasına ilişkin iktidarın değerlendirmelerini ortaya koydu. Ancak yerel basında yer alan esnaf haberleri, kira sorunları, tahliye tartışmaları ve hak sahiplerinin beklentileri, bu tablonun henüz tamamlanmadığını gösteriyor.

Şehrin geleceğine ilişkin gerçek bir değerlendirme yapılacaksa yalnızca tamamlanan projeler değil, devam eden sorunlar da masaya yatırılmalı.

Kaç iş yeri gerçekten faaliyete geçti? Kaç esnaf eski ticari hayatına dönebildi? Yeni çarşıdaki dükkânların ne kadarı ekonomik olarak sürdürülebilir koşullarda işletilebiliyor? Tarihi Malatya’nın kimliği ne ölçüde korunabildi? Depremzedelerin beklentileri ne kadar karşılandı?

Bunlar sorulmadan, yalnızca kürsülerden yapılan açıklamalarla Malatya’nın bütün sorunlarını geride bıraktığını söylemek mümkün değil.

Malatya’nın ihtiyacı alkışlanacak açılışlardan ibaret bir başarı hikâyesi değil; eksikleriyle, sorunlarıyla, beklentileriyle yüzleşen, hesap verebilen ve vatandaşın hayatını gerçekten kolaylaştıran bir yeniden yapılanmadır.

Ve elbette bütün bunları yazabilen, sorabilen, sorgulayabilen bir yerel basındır.

Çünkü Malatya’nın gerçeklerini anlatmak, herhangi bir siyasi yapıya ya da kişiye karşı olmak değil, bu şehre ve bu şehirde yaşayan insanlara karşı sorumluluk duymaktır.