Daha yazımın hemen başında şu cümleyi kurmak istiyorum:
Sami Er! Senin kantarın benim sıkletimi çekmez; tartamaz, kaldıramaz! Sen, en fazla KAYA’dan, yani BENDEN, ancak ve ancak toz alırsın, toz kaldırırsın!
Benim ömrüm senin ağababalarınla mücadele etmekle geçti. Dolayısıyla sen, benim dişimin kovuğunu bile dolduramazsın!
Kimi gazeteci arkadaşlarım aradı, yaşananları anlattı. Anlattıkları karşısında insanın aklına ister istemez şu soru geliyor: Malatya’da basın özgürlüğü adına konuşması gereken bir belediye başkanı, gazetecilere hangi mesajı vermeye çalışıyor?
Gazeteciler Günü dolayısıyla yerel basını bir kutlama toplantısına davet ediyorsun. Ancak iddiaya göre, benim üzerimden bütün gazetecilere aba altından sopa gösteriyorsun. Hem de öyle bir yöntemle ki… Bir taşla bir sürü kuş avlamanın hesabını yapıyorsun!
İsim vermeden, “Ey gazeteciler, ne yazdığınıza dikkat edin! Bakın, bir arkadaşınız şu kadar ceza aldı!” diyerek salondakilere benim üzerimden mesaj veriyorsun.
Elbette doğrudan ismimi telaffuz etmiyorsun. Fakat arkadaşlarımın aktardığına göre, salonda yüksek sesle yapılan bu konuşmanın ardından hemen her masada kimin kastedildiği konuşuluyor. Çünkü sözünü ettiğin ölçüde yüksek bir ceza alan gazetecinin tek ben olduğumu herkes çok iyi biliyor.
Şimdi soruyorum Sami Er: Bu konuşmayla neyi amaçladın? Gazetecilere mesleki sınırlarını mı hatırlattın, yoksa belediye yönetimini eleştirenlerin başına neler gelebileceğini mi göstermek istedin?
Benim duruşum belli. Daha önce de söyledim, yine söylüyorum:
“Yazdıklarımla senin ve ağababalarının huzurunu kaçırıyorum. Çünkü benim kalemim, sizin alıştığınız suskunluk düzenine boyun eğmiyor!”
Alışmışsınız okşanmaya, övgüye, önünüzde el pençe divan durulmasına… Birileri çıkıp da cüretle, iman ve ahlaktan aldığı cesaretle soru sorduğunda ve ya sizi eleştirdiğinde hemen rahatsız oluyorsunuz. Ardından da “Dikkat edin, bakın filanca arkadaşınızın başına neler geldi!” mesajıyla diğer gazetecileri hizaya getirmeye çalışıyorsunuz.
Peki, Sami Er, bunun adı nedir?
Bir belediye başkanının, gazetecilerin karşısında aldığı cezaları hatırlatarak konuşması, hele hele bu konuşmanın belirli bir gazeteciyi işaret ettiği düşüncesini doğurması, basın özgürlüğü açısından son derece sakıncalı değil midir?
Üstelik Meşale Örgütünün bir yöneticisi olmanız dolayısıyla dinci bir kimliğiniz var. Siyasetçi olmanız dolayısıyla kamu yöneticisi ve dolayısıyla sorumluluk mevkiinde olan bir diğer yönünüz var. Şimdi bu aba altından sopa gösterme hadsizliğinizin İslam ahlakı ile ya da sorumlu yöneticilik anlayışı ile bağdaşır ne tarafı var?
Üstelik böyle bir konuşma, kamuoyunda “Yargı bizim emrimiz de ve arkamızda, bize dokunanın başına bunlar gelir!” algısına yol açmış değil misin?
Oysa belediye başkanlığı makamı, eleştiriden muaf olma makamı değildir. O koltuk, alkışlanmak kadar eleştirilmeyi de göze almayı gerektirir. Gazetecinin görevi belediye başkanını memnun etmek değil; kamu adına soru sormak, araştırmak, yanlış gördüğünü yazmak ve gerektiğinde hesap sormaktır.
Bir de meselenin başka bir boyutu var.
Kamuoyuna yansıyan kimliğiniz ve temsil ettiğiniz değerler üzerinden konuştuğumuzda, bu tutumun çok daha fazla sorgulanması gerekir. Dini değerleri önemseyen bir insanın da kamu yönetiminde sorumluluk üstlenen bir siyasetçinin de adalet, hakkaniyet, kul hakkı ve hesap verebilirlik konusunda daha hassas olması beklenmez mi?
Şimdi soruyorum: Gazetecilere üstü kapalı tehdit olarak yorumlanan bir mesaj vermenin İslam ahlakıyla, adalet anlayışıyla ya da sorumlu yöneticilik ilkeleriyle bağdaşan tarafı neresidir?
Tarihe not düşüyorum Sami Er! Bu cümlemi iyi oku, bir kenara yaz ve kaydet:
HUKUK VE ADALET BİR GÜN MUTLAKA SANA DA LAZIM OLACAK!
Çünkü bugün sahip olduğun makam, yarın da aynı güçle elinde olmayacak! Bugün başkalarına karşı güçlü olduğunu düşünenler, yarın kendileri de hukukun güvencesine ihtiyaç duyacak. İşte tam da bu nedenle hukuk, kişilere, makamlara ve siyasi yakınlıklara göre eğilip bükülecek bir araç değildir.
Unutma: Belediyeler yalnızca seçim sandığıyla değil; hukukla, müfettişlerle, Sayıştay denetimiyle ve kamuoyu vicdanıyla da denetlenir. Hiçbir belediye başkanı kendisini denetimden muaf göremez.
Sayıştay denetimlerinde ortaya konulan tespitler de bu açıdan son derece önemlidir. Malatya Büyükşehir Belediyesi ve yönetimiyle ilgili kamuoyuna yansıyan denetim bulgularının açıklığa kavuşturulması, gerekli görülmesi hâlinde ilgili kurumlarca araştırılması ve soruşturulması gerekir.
Bu tespitlerin hukuki sonuç doğurup doğurmayacağına elbette yetkili makamlar karar verecektir. Ancak hiç kimse, kamu kaynaklarının kullanımına ilişkin soruların sorulmasından rahatsızlık duymamalıdır.
Hele hele Türkiye; borsadaki fon yolsuzluğu iddiaları ve benzeri hukuksuzluklar, hırsızlık ve yolsuzluk tartışmalarıyla adeta 15 şiddetinde bir sarsıntı yaşarken… Kamu güveninin, ekonomik düzenin ve toplumsal vicdanın böylesine ağır yara aldığı bir dönemde, kurumsal sorumlulukları ve yanıtlanması gereken soruları bulunan yöneticilerin basını tehdit ettiği izlenimi doğuracak tutumlar sergilemesi çözüm değil, olsa olsa ciddi bir yönetim zaafı ve büyük bir acizliktir. Çünkü böylesi dönemlerde ihtiyaç duyulan şey gazetecileri susturmak değil; şeffaflık, hesap verebilirlik ve hukukun gereğini yerine getirmektir.
Şunu da açıkça ifade edeyim: Gazeteciyi tehdit ederek, ceza örnekleri göstererek, üstü kapalı mesajlar vererek beni asla susturamazsınız.
Kalemden korkan yönetimler, önce kendi icraatlarını sorgulamalıdır. Çünkü gazetecinin yazdıkları sizi rahatsız ediyorsa bunun en kestirme yolu gazeteciyi hedef göstermek değil, eleştirinin konusu olan meseleleri açıklığa kavuşturmak, kendinize ahlaki ve hukuki bağlamda çeki düzen vermektir.
Benim AKP’den ve dolayısıyla onun belediyesinden, siyasi aktörlerinden bir beklenti içerisinde olmam zaten bana yakışmaz. Ben idealleri, ilkeleri, ahlakı ve omurgası olan bir şahsiyet ve gazeteci olmam dolayısıyla HARAM LOKMA YEMEM!
Kimsenin önünde eğilmek, kimsenin sofrasında kalemimi rehin bırakmak gibi ucuz ve ahlaksız işler ile benim aram da 8 milyar ışık yılı mesafe var!
Dün, ağababalarınıza karşı nasıl dik durduysam, bugün de aynı yerdeyim. Yarın da aynı yerde olacağım.
Dolayısıyla kantarını, çekebileceğin bir pazara kur!
Kantarın, bende ki sıkleti çekemeyeceği, paramparça olacağı için muhatabım olmadığın gibi kişisel bir hesaplaşma peşinde değilim, Sami Er. Benim meselem, kamu gücünü kullananların bu gücü nasıl kullandığıdır. Benim meselem, gazetecinin özgürce yazabildiği, belediye başkanının da eleştiriye tahammül etmek zorunda olduğu bir hukuk düzenidir.
Ve son sözüm şu:
Sami Er! Bugün gazetecilere benim üzerimden verdiğin mesajın yarın dönüp dolaşıp seni bulabileceğini unutma. Çünkü makamlar geçicidir, güç el değiştirir; ama hukuk ve adalet herkes için gereklidir.
Bir gün senin de adalete ihtiyacın olacak. İşte o gün, bugün başkalarından esirgediğin hukuk güvencesini ararken, bu satırları hatırlamanı isterim.
Çünkü adalet, yalnızca başkalarının kapısına geldiğinde savunulacak bir değer değildir.
News
Asayiş
Asayiş
Asayiş
Asayiş
Asayiş
Asayiş
ASAYIŞ
